• LOGOPEDA

            • JAK ĆWICZYĆ ?

            • GŁOSKI SZUMIĄCE:

              Głoski sz, ż, cz, dż nalężą do tzw. głosek szumiących i są jednymi z najtrudniejszych pod względem artykulacyjnym. Podczas wymawiania „sz” oraz „ż” przód języka musi przybliżyć się do dziąseł za górnymi zębami i jednocześnie musi się w tym miejscu wytworzyć szczelina. Natomiast podczas artykulacji głosek cz, dż następuje chwilowe zwarcie przodu języka z górnymi dziąsłami. Dzieci często zastępują te trudne głoski, głoskami łatwiejszymi o podobnym miejscu artykulacji, zwykle najpierw są to głoski ś, ż, ć, dź, a później s, z, c, dz. Dzieje się tak dlatego, że dziecko nie potrafi jeszcze precyzyjnie wykonać pewnych ruchów artykulacyjnych. Zwykle dziecku trudność sprawia uniesienie języka do wałka dziąsłowego, co może być związane z małą elastycznością wędzidełka podjęzykowego. Bardzo ważne jest to, aby dziecko wymawiając głoski sz, ż, cz, dż oraz s, z, c, dz nie wystawiało koniuszka języka między zęby, gdyż może się to przerodzić w wadę wymowy seplenienie międzyzębowe, a także aby nie kierowało wydychanego strumienia powietrza na bok - może się to przekształcić w seplenienie boczne. Aby pomóc dziecku w opanowaniu tych głosek należy jak najczęściej proponować mu zabawy i ćwiczenia mające na celu usprawnienie motoryki narządów mowy (warg, języka) oraz ćwiczenia oddechowe. Wywołanie jednej głoski z szeregu głosek szumiących znacznie ułatwia wywoływanie następnych.

              Aby prawidłowo wymówić głoskę "sz" muszą być spełnione trzy warunki:

               1.język dotyka wałeczka dziąsłowego za górnymi zębami 

              2.usta są zaokrąglone jak przy wymawianiu głoski "u"

               3.zęby lekko złączone, nie zaciśnięte 

            • JAK ĆWICZYĆ?

            • GŁOSKI CISZĄCE

              Głoski /s/, /z/, /c/, /dz/ są głoskami dentalizowanymi. Ich artykulacja polega na zbliżeniu do siebie siekaczy górnej szczęki i żuchwy, co w efekcie nadaje tym głoskom charakterystyczne brzmienie (wydychane powietrze przepływające  w środkowej płaszczyźnie języka trze o brzegi siekaczy). Usta są rozchylone (jak przy uśmiechu).
               

              Przy wymowie głoski:

              •  /s/ – czubek języka przylega do wewnętrznej powierzchni dolnych siekaczy, boki języka przylegają do wewnętrznej powierzchni górnych zębów i dziąseł. W linii środkowej języka tworzy się wąska rynienka, przez którą przepływa strumień wydychanego powietrza”;
              •  /z/ – układ języka jest taki sam jak przy wymowie głoski /s/, dodatkowo w artykulacji biorą udział więzadła głosowe, które zaczynają drgać;
              •  /c/ – przy artykulacji na początku powstaje zwarcie przodu języka z górnymi siekaczami, a następnie tworzona jest szczelina taka jak przy głoskach /s/, /z/, przy czym przejście od zwarcia do szczeliny ma łagodny charakter. Podniebienie miękkie jest wzniesione i zamyka przejście do jamy nosowej;
              •  /dz/ – artykulacja jest taka jak przy wymowie głoski /c/, z tym że dodatkowo drgają więzadła głosowe.
               

              https://slideplayer.pl/slide/809900/ -

        • MATERIAŁY DO ĆWICZEŃ